De Heer is aanwezig overal waar mensen vechten om overeen te komen (2005)

Waar mensen eensgezind zijn, daar is God!
Bestaat zulke eensgezindheid wel ergens?
Overal zijn er toch meningsverschillen en discussies.
Overal zijn er overgevoeligheden en zere tenen.
Overal zijn er conflicten.
Jezus moet met Zijn uitnodiging tot eensgezindheid
iets anders bedoeld hebben
dan een rimpelloze harmonie tussen de mensen,
die toch nergens bestaat.

Hetgeen Jezus bedoelt is inderdaad
een eensgezindheid die steeds aan het groeien is
midden de conflicten en de meningsverschillen,
die niet worden ontkend .
Het is een eensgezindheid die nooit perfect is,
maar die steeds te veroveren en te heroveren valt.
Waar, ondanks de onenigheden,
de diepste betrachting toch steeds de vergeving, de verzoening,
het vertrouwen en de bevestiging blijft,
daar is de Heer in ons midden.
Waar mensen, ondanks de eisen die zij tegenover elkaar stellen
over eender welke zaak,
toch met elkaar tot overeenkomen geraken,
daar heeft hun eensgezindheid goddelijke kracht,
dan is God in hun midden.
In ons gezin of leefgemeenschap, in onze school of jeugdbeweging,
in onze parochieorganisatie of werkmilieu,
is elk stukje menselijke eensgezindheid
dat in Jezus' naam wordt veroverd,
teken van Gods aanwezigheid.

Voor die diepere bezorgdheid tot eensgezindheid
geeft de evangelietekst van vandaag ons enkele heel concrete tips.

Wij mogen elkaar vermanen,
maar dan wel met grote mildheid en geduld, en niet in het openbaar.
Wij hebben het toch zelf reeds ondervonden
dat kritiek geen zin heeft
bij iemand die deze kritiek niet kan dragen.
Maar wanneer een band van genegenheid en vertrouwen bestaat,
kan men in een gesprek onder vier ogen,
het knelpunt ter sprake brengen.
Echte vrienden kunnen elkaar dan zelfs heel veel zeggen.
Maar wij moeten dat niet proberen
bij diegenen die ons minder genegen zijn.
Dat heeft toch het verkeerde effect.
Dan zwijgen wij beter en beginnen vooral niet te roddelen.
Kritiek past alleen in het kader van een genegenheid
die mild en geduldig en persoonlijk is.

Er zijn vele eerste stappen nodig van onze kant.
Om tot verzoening te komen mogen wij ons niet tevreden stellen
met één enkele, mislukte poging.
Ook moeten wij niet wachten tot de andere nu eens een stap zet.
Echte eensgezindheid vraagt van ons voortdurende pogingen,
ook al kost dat ons heel veel.

En klein durven beginnen.
Wij moeten niet wachten tot iedereen eerst akkoord gaat.
Meestal zullen wij integendeel de indruk hebben
dat wij, tegen de grote groep in,
met ons onooglijk klein initiatief, machteloos staan.
Maar vuur ontstaat bij een kleine vonk.
Het is op kleine schaal, onder ons,
in de kleinst mogelijke gemeenschap van mensen,
dat de verzoening het best begint.
"Waar twee of drie verenigd zijn..."

Mildheid en geduld,
vele herhaalde stappen van onze kant,
en geloven in de kracht van kleine daden,
dat zijn de tekenen van onze bezorgdheid
om echte eensgezindheid te laten groeien,
ondanks en tegen de onenigheden in.
De liefdegeest van Jezus
is levendig onder ons aanwezig,
als wij ervoor vechten om overeen te komen.